گاهی اوقات مناسبت ها و ایام خاص در انسان شوری ایجاد می کنه که آدم در شرایط عادی اون احساس و حال رو نداره. یکی از اون مناسبت ها ایام وفات ائمه هست. من معمولا در این ایام حس کتاب خونی بهم دست میده مخصوصا وقتی به بعضی از این روضه ها می رم. من فکر می کنم بزرگداشت ائمه فقط توی سر و کله زدن نیست. اگه ما خودمون تصمیم بگیریم در روز شهادت هر کدوم از ائمه یک کتاب بخونیم شاید خیرش کمتر از روضه رفتن نباشه!

به هر حال به همین مناسبت ۳ تا پیشنهاد براتون دارم :

۱. در نهج البلاغه بخش مربوط به دفن حضرت فاطمه(س) رو بخونید.

۲. اگه روضه میرین سعی کنین به روضه ای برین که معمولا خونه علما برگزار میشه.

۳. کتاب فاطمه، فاطمه است. ن.شته دکتر شریعتی هم خوندنش خالی از لطف نیست.